Işık henüz gölgesiyle tanışmamıştı.
Su ise aynadandı.
Ve o, denizin unutulmuş kıyısında iz bırakmadan dolaşırdı. 

Konuşmazdı.
Şüphesiz deniz fısıldarken
dile gerek yoktu.
 

Kıyıya vuran,
çürümemiş ama çözülmüş - sakladıklarıyla ağırlaşmıştı.
Ne avlayan birini bekliyordu,
ne de bir avı.

​

Ve o,
denizin ağzından düşenleri topladı
Onları düğümledi.
Zira o kabuktan yayılan bir fısıltıya dönüştürür
Duyulan değil, görülen bir sese.

​

Ve ona şöyle söylendi:

“Çünkü kabuk, zamanın kırığıdır.
Ve her beden,
diğerinin ardından
bir daha titreşir.”